Twijfel is eigenlijk voor iedereen weggelegd. Een ieder denkt weleens over de zin van het bestaan en vraagt zich vertwijfeld af of hij/zij het wel op de goede manier doet. Geeft hij zijn leven wel op de goede manier kleur?
Een volgende twijfelt over zichzelf en krijgt een minderwaarheidscomplex. Een ander weet niet eens of hij wel kan bestaan in dit leven, maar wil eigenlijk ook niet dood (bestaansangst). Een volgende zoekt naar het beste in het leven, maar loopt in de zorg voor de ander of in het streven naar het hoogste zichzelf voorbij. Ds. G. Labooy uit Papendrecht schilderde 17 november 2010 zo eigenlijk alle mogelijke situaties in het leven. 'Het leven is dan als een tornado, het raast.' Feit is dat wij in het midden van die tornado moeten gaan staan, het oog van de tornado, de ring. Daar in het oog is het, verrassend genoeg, rustig en stil.
Het komt er in je leven op aan de ware identiteit te vinden. Die identiteit ligt niet in jezelf, niet in iets op aarde, maar die identiteit ligt in God, zij ligt Boven. Met moeilijke woorden, die ons nog lang zullen nablijven, zei ds. Labooy -die vroeger zelf ongelovig was- het zo: 'Het moet komen van de homo incurvatus in se (de in zichzelf gekeerde mens) tot het kruis (op God gericht).' In het kruis ligt vrijheid. Daar hangt mijn God. Daar is de ziel vrij en kan zij bestaan. Angst kan dan nog wel blijven bestaan, maar het is niet je ware identiteit. Dat geeft rust.  Een tip was dus: 'Roep Jezus wakker in jouw levenscheepje. Hij stilt de stormen van jouw bestaan!'
 
Na een ingespannen, maar ook ontspannen avond met grapjes en gezelligheid, vertrokken we zo rond tienen uit Linschoten.

(avond met medewerking van Dhr G. Labooy)